In memoriam Henk Busemann

Lieve Gea, Chantal, Charelle, mevrouw Busemann, Michel, Danny en Mike,

Afgelopen donderdag morgen was ik vroeger wakker dan normaal. Het bericht van Henk zijn vrouw dat Henk was overleden, was eigenlijk geen verrassing.

Afgelopen weken was al duidelijk dat het niet goed ging, maar Henk was zoals altijd strijdbaar. Wekelijks kwam ik op dinsdagmiddag met hem bijpraten over de college besluiten en hoe ging het met de ontvlechting van onze organisatie. Maar er was van Henk altijd de vraag: “Hoe gaat het met die of die?’’, vaak over medewerkers of collega’s maar ook naar mij.

Het praten ging hem steeds moeilijker af, terwijl dit voor Henk naast luisteren, zijn belangrijkste ding was. In het college maakten we bij de voorbereiding op de raadsvergaderingen er vaak een geintje over:“Het mag vanavond wel kort en bondig Henk”. Wetende dat dit toch niet ging gebeuren. Vaak de volgende dag, bij Henk op de kamer, begon ik er dan over. Henk zijn standaard antwoord: ‘’Ja, je kunt in eerste termijn beter wat langer stilstaan, dat scheelt in tweede termijn.’’ Hier was niets tegen in te brengen.

Afgelopen woensdag nam ik afscheid van Henk, dat was een lastig moment. Ik stond aan het voeteneind van het bed. Voor dat ik wat kon zeggen sprak Henk; “nu heb ik ook nog je vakantie verpest”, ik was sprakeloos maar dit was Henk ten voeten uit. Altijd je verplaatsen in de ander, je zelf wegcijferen, een warm woord.

Henk was een echte Pekelder. Geboren, getogen en altijd blijven wonen in Oude Pekela. Een sociaal bewogen partijgenoot, graag gezien en wars van borstklopperij. Misschien té bescheiden, maar als zoon uit een arbeidersgezin opgevoed met het principe “doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg”. En vooral dat je oog moet hebben voor je medemens. Dit heeft Henk in alles wat hij deed meegenomen en uit uitgedragen. Voor mij een voorbeeld. Van zulke mensen dromen wij in onze partij en gemeente.

Een Pekelder onder de Pekelders. Hij stond midden in de samenleving. Hij heeft bij Noordster gevoetbald, was hier leider en 12 jaar voorzitter. Henk werd bij de verkiezingen van 2006 raadslid voor de partij en na de installatie van het college nam Henk direct het fractie voorzitters stokje op zich, en zou dat ook niet weer neerleggen totdat hij in 2018 wethouder werd. Het was door Henk zijn manier van doen, of eigenlijk door gewoon Henk te zijn, dat hij ook plaatsvervangend voorzitter werd van de gemeenteraad.

Dat wethouder worden was een droom. Ondanks dat bij Henk tijdens de verkiezingscampagne de ziekte was geconstateerd volgde hij zijn droom en werd wethouder.

En daar zat Henk dan in mei 2018, wethouder met misschien wel de moeilijkste portefeuilles: Jeugd, Wmo, welzijn, onderwijs en uiteraard sport. In een gemeente als de onze geen gemakkelijke taak, zeker niet voor de persoon die Henk was. Maar hij startte vol overgave. Gelukkig maakte hij het wethouders vak zich snel eigen. Op zijn manier, nooit overdreven op de voorgrond, altijd een luisterend oor, met enorme dossierkennis en continu op zoek naar draagvlak.

Zijn arbeidsethos was groot, gewend om in zijn vorige baan ieder uur te verantwoorden, moet je er als wethouder staan als het nodig is. Vaak zat hij op rustige momenten trouw om half negen op kantoor. Dit sleet maar langzaam, ook in zijn gevecht tegen de ziekte koste dat moeite. Wij als collega’s vroegen regelmatig: “hoe gaat het”, ‘’Henk doe je rustig aan’’. Henk wilde niet opgeven, bleef strijden en zich ondanks zijn ziekte en de daarbij horende ongemakken maximaal inzetten.

Een mooie pekelder en partijgenoot is overleden, maar we zullen hem blijven herinneren.

Ik wil namens het college, de gemeenteraad, de partij van de Arbeid, alle medewerkers en inwoners van Pekela; Gea, Chantal, Charelle, mevrouw Busemann, Michel, Danny en Mike heel veel sterkte wensen.